تهران

تهران شهر بزرگیه. کثیف، شلوغ، با کلی محدودیت و سرکوب. تو تهران شما حتی اگه یه مرد تهرانی شاغل از خانواده متوسط به بالا هم باشین جزو شهروندهای درجه دو و سه هستین (و احتمالا اگه یه زن مهاجر سرپرست خانوار غیرشاغل از خانواده ای فقیر باشین شهروند درجه ده) و غیره و غیره.... اما این شهر برای بعضی چیزهاش قابل تحملتره. مثلا، دید پیشروی سیاسی / اجتماعی خیلی از آدمهاش که در سیستمهای حکومتی که حکومت جلوتر از مردم ایستاده، دیده نمیشه. پس بدیهیه که در حادثهای مثل حادثهی پلاسکو، شهروندها از مسئولها انتظار داشته باشن که واکنش حرفهای، تجهیزات به روز و برنامهای برای اطلاع رسانی داشته باشن. بدیهیه که کنار هزار و یک مشکل دیگهی شهر تهران که تصویر مدیران شهری رو تو ذهن شهروندها مغشوش کرده، عدم احساس امنیت حتی در اطلاعرسانی بعد از حادثه این ذهنیت رو بدتر کنه. این حق یقینا برای شهروندها وجود داره که از مدیران شهری توضیحاتی بخوان و خواهان شرایطی باشن که در اون شرایط در برابر حوادث غیرمترقبهی اینچنینی احساس امنیت بیشتری کنند.