دیروز علیرضا منصوریان به همراه تیمش به تیم پارس جنوبی باخت و در رده پونزدهم جدول باقی موند.
برد و باخت در هر بازی وجود داره، چیزی که اهمیت داره رفتار ما در مقابل باخته و از اون مهم تر رویکرد ما نسبت به جهان معاصر. منصوریان بازنمای اغراق شده جامعه احساسی در مقابل نگاه منطقی عقلانی معاصره.
منصوریان در تمامی حرکاتش میگه که من رو دوست داشته باشید و من میخوام محبوب شما باشم. برای این هر کاری میکنم که من مرکز توجه شما باشم. برای این منظور به دیگران (هر کسی که با ما نیست دیگریست!) بی احترامی میکنه، حرکات عجیب و غریب انجام میده، با گشاده دستی هزینه میکنه و در صورت شکست تمامی افراد غیر از خودش رو ملامت میکنه. از طرف دیگه نوعی مظلوم پنداری هم در حرکاتش دیده میشه، همون چیزی که در تاریخ ما ریشه داره و همیشه سعی می کنیم نشون بدیم که به ما ظلم شده و ما تقصیری در اون نداریم.
در مقابل، برانکو با وجود صدماتی که از داوری و سیستم اقتصادی باشگاه خورد، خیلی منطقی و به دور از احساس، با شکست ها روبرو شد. واقع بین به مشکلات نگاه کرد و هر روز نسبت به روز گذشته مشکلات و اشکالات تیمش رو کم کرد.
تفکر غربی در مقابل این نگاه، دیدگاهیه که مسوولیت پذیره و میدونه که باید در مقابل عملکرد خودش پاسخگو باشه. به همین دلیل، برانکو تا لحظه آخر مبارزه میکنه و در مقابل عملکردش پاسخگوئه. اگه اشتباه کنه معذرت خواهی میکنه و سعی میکنه مشکل رو رفع کنه.
در نهایت، فکر می کنم که باید تاکید کنم که این تفاوت دیدگاه به دلیل تفاوت این آدم ها به لحاظ بیولوژیک نیست، بلکه حاصل ساختار اجتماعی و فرهنگ جوامعه.
پ.ن: دیروز بلافاصله بعد از اتمام بازی، برادرهای همسر زنگ زدن و تریپ دلداری برداشتن که"حالا نمیخواد غصه بخوری، تیمتون دومه... منتها از آخر" هارهارهار :|
نیم ساعت بعد هم پدرخانمم تماس گرفت و گفت "میبینم که تیمتون باخته،اون یکی همنام تیمتون هم شیش تا از ذوب آهن خورده" :|
یعنی همچین خونوادهی دوماد دوستی هستند :))
پ.ن2: پسرم هم داره فکر میکنه چی شد که اینجوری شد ؟!
برچسب: آقای,منصوریان,کردی,تیم؟,
نویسنده: فاطمه صفری
تاريخ: شنبه
25 شهريور
1396 ساعت: 21:37